Aynı Koridorda İki Beyaz Önlük

Bir hastanenin koridorlarında her gün yüzlerce insan yürür. Hastalar, yakınlar, hemşireler, doktorlar… Hepsinin ortak noktası, zamanla yarışmalarıdır. Ama bazen o koridorlarda, mesleğin kendisinden daha güçlü bir hikâye yürür.

Baba bir profesör.
Yıllarını aynı bölüme vermiş, öğrenciler yetiştirmiş, tıp literatürüne ve insan hayatına iz bırakmış bir hekim. Bilgisi kadar suskunluğu, otoritesi kadar tevazusu ile tanınır.

Kızı ise bir intern doktor.
Henüz yolun başında. Elinde dosyalar, zihninde sorular, kalbinde heyecan… Öğrendiği her bilginin arkasında sadece kitaplar değil, evde dinlediği meslek hikâyeleri de vardır.

Aynı bölümde çalışıyorlar.
Bu durum dışarıdan bakıldığında bir ayrıcalık gibi görünebilir. Oysa gerçeği bilenler bilir: Aynı bölümde baba-kız olmak, yükü iki katına çıkarır. Profesör için adalet sınavıdır bu; kızı içinse gölgesinde ezilmeden yürüyebilme mücadelesi.

Profesör, kızına ayrıcalık tanımaz.
Çünkü en büyük torpilin, doğru ahlakla yetiştirilmek olduğunu bilir. Kızı da bunun farkındadır; bu yüzden babasına herkesin içinde “hocam” der. Bu hitap, bir mesafeden çok, bir duruşu temsil eder.

Hasta odalarında roller nettir.
Biri öğretir, diğeri öğrenir. Ama ikisinin de amacı aynıdır: İnsana iyi gelmek. Kuşaklar değişse de hekimliğin özü değişmez.

Belki de asıl miras budur.
Soyadı değil, bilgi…
Makâm değil, sorumluluk…
Ve beyaz önlüğün hakkını verebilmek.

Aynı koridor, iki kuşak, tek amaç: insana iyi gelmek.
Bilginin babadan kıza geçmesi elbette kıymetli. Ama asıl miras, beyaz önlüğün ağırlığını bilmek ve onu hakkıyla taşımak.

Bazı meslekler vardır ki, sadece öğrenilmez; yaşanır.
Tıp da onlardan biridir.
Ve bazen bir baba, kızına bırakabileceği en değerli mirası bırakır: İyi bir hekim olmanın ne demek olduğunu.

Belki de bu yüzden, bazı meslekler sadece öğrenilmez; yaşanır.
Ve bazı değerler, en iyi böyle aktarılır.