SUİÇMEZ: “TRABZON SANATEVİNE DOKUNMAYIN!”
Yeni Parti Trabzon Milletvekili Av. Sibel Suiçmez, Trabzon Sanatevi’nin Valilik tarafından gönderilen yazıyla bir ay içerisinde tahliye edilmesinin istenmesine tepki gösterdi.
Suiçmez, “Trabzonumuzun kültürel kimliğini zayıflatacak, sanatın yaşam alanlarını daraltacak ve yılların birikimini ortadan kaldıracak hiçbir işlem ve eylemin Trabzon kamuoyunda ve kamu vicdanında karşılık bulması mümkün değildir.” dedi.
Trabzon’un yaklaşık 20 yıllık kültür ve sanat hafızasının önemli merkezlerinden biri olan Trabzon Sanatevi’nin tahliye edilmek istenmesine ilişkin açıklama yapan Yeni Parti Trabzon Milletvekili Av. Sibel Suiçmez, Trabzon Valiliğini karardan derhâl dönmeye ve tahliye işlemini durdurmaya çağırdı.
Suiçmez’in “TRABZON SANATEVİ’NE DOKUNMAYIN!” başlığıyla yaptığı açıklama şöyle:
“TRABZON SANATEVİ’NE DOKUNMAYIN!
Trabzon’un kültür ve sanat hayatına yaklaşık 20 yıldır emek veren Trabzon Sanatevi’nin, Valilik tarafından gönderilen bir yazıyla bir ay içerisinde boşaltılmasının istenmesi kabul edilemez.
Yıllardır sanatçıların, gençlerin, tiyatrocuların, ressamların, müzisyenlerin ve sanatseverlerin buluşma noktası olmuş; uluslararası festivallere, sergilere, konserlere, tiyatrolara ve sayısız kültür-sanat etkinliğine ev sahipliği yapmış bir yapıyı bir kalemde tahliye etmeye kalkmak, yalnızca bir binayı boşaltmak değil, Trabzon’un kültürel hafızasına müdahale etmektir.
Buradan açıkça soruyorum:
Trabzon Sanatevi kime, hangi gerekçeyle ve hangi ihtiyaç doğrultusunda tahliye ettirilmektedir?
Bu karar alınırken Sanatevi yönetiminin ve burada yıllardır emek veren sanat derneklerinin görüşü neden alınmamıştır?
Daha birkaç ay önce 16’ncısı gerçekleştirilen Uluslararası Sanat Günleri’yle kenti sanatçılarla ve sanatseverlerle buluşturan bir yer için bugün “yeterince kullanılmıyor” demek de gerçeği görmezden gelmektir. Sanatevi’nin kültür-sanat faaliyetlerini sürdürdüğü ve 2026 yılında da uluslararası etkinliklere ev sahipliği yaptığı kamuoyunun gözleri önündedir.
Sanata destek olmak, sanat kurumlarını salon konuşmalarında övmekle olmaz. Sanata gerçekten sahip çıkmak, tam da bugün Trabzon Sanatevi’ne sahip çıkmaktır.
Trabzon Sanatevi kimsenin lütfuyla var olmadı. Yıllardır bu kente emek veren sanatçıların, derneklerin ve Trabzon halkının ortak değeridir.
Yıllardır yerel yönetim sorumluluğunu taşıyanların Trabzon’a ihtiyacını karşılayacak nitelikte kapsamlı ve kalıcı bir kültür merkezi kazandıramamış olması ayrı bir eksikliktir. Bu eksikliği gidermek yerine, kentin sanat ve kültür hafızasını oluşturan mevcut mekânların ortadan kaldırılmasına yönelmek kabul edilemez.
Kültürel altyapı üretmeyen bir yönetim anlayışının, var olan kültür alanlarını da işlevsizleştirmesi ya da sanatın kullanımından çıkarması, Trabzon’un kültürel birikimine karşı açık bir sorumsuzluktur. Bir kentin kültürel hafızası yeni mekânlar yaratılarak güçlendirilir; mevcut olanlar yok edilerek değil.
Trabzon Üniversitesi’nin, kentin yaklaşık 20 yıllık kültür ve sanat hafızasını taşıyan bu yapıya yönelik tasarrufun tarafı hâline gelmesi de ayrıca sorgulanmalıdır. Bir üniversiteden beklenen, bulunduğu kentin kültürel birikimine sahip çıkması ve sanat hayatını güçlendirmesidir. Trabzon Üniversitesi’nin bir binaya ihtiyacı varsa devletin görevi o ihtiyaca çözüm üretmektir. Bunu yapmayan iradenin hemen kültürel alanı hedef alması son derece düşündürücüdür.
Bir Üniversitenin kendine yer bulmayı beceremeyip, şehrin sanatına, kültürüne önemli katkı sağlayan sanatevinin tahliyesini sağlatarak, tahsisini talep etmesi üniversite ve üniversite yönetimi adına çok üzücüdür.
Bu çözüm üretmek değil, sorun yaratmaktır.
İdareler hatalı işlemlerini her zaman geriye alma yetkisine sahiptirler. Trabzon Valiliğini bu yanlış karardan derhâl dönmeye, tahliye işlemini durdurmaya ve süreci Sanatevi bileşenleriyle birlikte; açık, şeffaf bir şekilde sanat ve sanatçılar lehine çözüm üretmeye davet ediyorum.
Trabzonumuzun kültürel kimliğini zayıflatacak, sanatın yaşam alanlarını daraltacak ve yılların birikimini ortadan kaldıracak hiçbir işlem ve eylemin Trabzon kamuoyunda ve kamu vicdanında karşılık bulması mümkün değildir.”