Trabzon, tarih boyunca Karadeniz’in ticaret, eğitim, kültür ve medeniyet merkezi olmuş kadim bir şehirdir. Ancak bugün ne yazık ki gençlerini, yetişmiş insan gücünü ve geleceğini birer birer başka şehirlere uğurlayan bir şehir hâline gelmiştir.
Her geçen yıl binlerce gencimiz iş bulabilmek, hayatını kurabilmek ve geleceğe umutla bakabilmek için memleketini terk etmek zorunda kalıyor. Üniversite mezunlarımız kendi şehirlerinde istihdam bulamıyor, esnafımız ekonomik daralmayla mücadele ediyor, üretim zayıflıyor ve Trabzon her geçen gün kan kaybediyor.
Peki bunun sorumlusu kim?
Ne yazık ki yıllardır uygulanan yanlış kalkınma politikaları ve hatalı teşvik sistemi…
Trabzon’un 3. derece teşvik bölgesinde değerlendirilmesi, şehrimizin yatırım alma kapasitesini ciddi şekilde zayıflatmıştır. Oysa Trabzon’un ihtiyaçları, potansiyeli ve bölgesel şartları çok daha farklıdır.
Bugün Samsun ve Gaziantep’e baktığımızda; sanayi, üretim, ihracat ve istihdam alanlarında büyük mesafeler kat ettiklerini görüyoruz. Trabzon ise aynı yarışta geride bırakılmıştır.
Bu tablo kader değildir.
Bu tablo, Ankara’da hazırlanan kalkınma politikalarında Trabzon’un gerçeklerinin yeterince dikkate alınmamasının bir sonucudur. Şehrimizin potansiyeli doğru analiz edilmemiş, yatırımcıyı teşvik edecek adımlar zamanında atılmamıştır.
Oysa Trabzon’un sorunu insan kaynağı değildir.
Merhum Prof. Dr. Necmettin Erbakan Hocamız, Trabzon insanının maharetini anlatırken şu unutulmaz ifadeyi kullanırdı:
“Trabzon insanına bir eğe verin, en mükemmel silahı yapıp size teslim eder.”
Hocamızın bu sözüyle anlatmak istediği; Trabzon insanının çalışkanlığı, üretkenliği, zekâsı ve el becerisidir. Yani mesele, insanımızın kabiliyeti değil; o kabiliyeti değerlendirecek imkânların oluşturulmasıdır.
Bugün de Trabzon insanı aynı azme, aynı çalışkanlığa ve aynı üretim ruhuna sahiptir.
Eksik olan; yatırımın önünü açacak teşvikler, üretimi büyütecek sanayi hamleleri ve gençlerimize kendi memleketlerinde gelecek kurma fırsatı sunacak istihdam politikalarıdır.
Biz, Yeniden Refah Partisi olarak diyoruz ki;
Trabzon göç veren değil, göç alan bir şehir olmalıdır.
Trabzon tüketen değil, üreten bir şehir olmalıdır.
Trabzon gençlerini başka şehirlere gönderen değil, onlara kendi memleketlerinde gelecek sunan bir şehir olmalıdır.
Limanıyla, lojistik gücüyle, turizmiyle, tarımıyla, üniversitesiyle ve en önemlisi çalışkan insanıyla Trabzon, Türkiye’nin en güçlü üretim merkezlerinden biri olmaya layıktır.
Yeter ki Trabzon’a hak ettiği değer verilsin…
Yeter ki adil teşvik politikaları uygulansın…
Yeter ki bu şehrin potansiyeli doğru okunsun…
Çünkü göç eden sadece insan değildir.
Göç eden; emektir, umuttur, bilgidir, gelecektir.
Ve biz buna razı değiliz.
Trabzon bunu hak etmiyor.